پلهای شکسته میان مردم و حاکمیت؛ تاوانِ سنگینِ «جا خالی دادن» خواص
آقای رئیسجمهور! «عدالت» خطبه نیست، خونِ دل خوردن است / نگذارید کار به فریاد «وا اسلاما» برسد
«مدل اربیل در راه بصره؟ نشانههای یک تغییر خطرناک در ساختار عراق»
همزیستی دو ملت زیر سایه ترور؛ ایران چگونه باید به نقض امنیت پاسخ دهد
زنان ایرانی، حمایتی فراتر از نژاد و قوم
قانون اساسی ایران؛ سندی داخلی با پیامهای جهانی
بنزین سوپر از فردا عرضه میشود/تغییری در قیمت بنزین سهمیهای ایجاد نمیشود
تهران یکم آذر 1404 تعطیل شد!
نوشتن این یادداشت نه از سر تفنن، بلکه حاصل تجربهای زیسته و شخصی است؛ سه مقطع سرپرستی که هر یک بهگونهای خاص آموزنده و در عین حال پرفشار بود. از سرپرستی در شرکت توسعه سرمایهگذاری مرآت کیش (وابسته به صندوق بازنشستگی کارکنان فولاد) که تلخترین و البته پرمغزترین تجربه من بود، تا تجربهای کوتاه در شرکت پشتیبانی مخازن پارس و دورهای دیگر در شرکت سفرکارت ملی (ذیل مجموعه صبا آتیه). در هر سه مورد، مواجهه با مسئولیتهای سنگین در سایهی اختیارات محدود، چالشها و الزامات خاصی را پیش رویم گذاشت که اکنون تلاش میکنم آن را با نگاهی تحلیلی و کاربردی پیش روی دیگر مدیران و کارشناسان بگذارم.